Geschiedenis

Willem II bestaat dit jaar maar liefst 120 jaar. De club is daarmee na Sparta Rotterdam (1888) en Vitesse (1892), de oudste nog bestaande voetbalvereniging in het Nederlandse betaalde voetbal. In de loop der jaren beleefde de Tricolores sportieve en persoonlijke hoogte- en dieptepunten. Hieronder staat een overzicht van de belangrijkste feiten en gebeurtenissen / mijlpalen van de Tricolores vanaf het oprichtingsjaar 1896 tot heden.


1896-1906

In 1896 heeft Tilburg 38.000 inwoners. Nederland telt dan vijf miljoen mensen. Gerard de Ruiter, student aan de MTS in Amsterdam, loopt stage bij de NS hoofdwerkplaats in Tilburg. Hij houdt van het voelbalspel en gaat op zoek naar medespelers. Voetbal is dan nog niet erg bekend in Noord-Brabant. Het lukt Gerard de Ruiter om op 12 augustus 1896 elf personen (Fons Caspanni, Jos Hoosemans, Richard van Neunen, Noud Scholberg, Fons Vermeer, Henri van Delft, Kees van Kuyken, Hein en Louis van Delft, Jan Caarls en Theo Marsé) bij elkaar te krijgen in café Marinus, dat gelegen was aan de Monumentenstraat (naast het huidige café Meesters). Er kan dus een elftal gevormd worden. De club krijgt de naam Tilburgia. Op zondag 27 september 1896 vond de eerste officiële voetbalwedstrijd in Tilburg plaats met als tegenstander Brabantia uit Breda. Anderhalf jaar later, op 12 januari 1898, wordt de club omgedoopt tot Willem II, genoemd naar de toenmalige Prins van Oranje en latere koning der Nederlanden (1840-1849), die tijdens de Belgische opstand zijn militaire hoofdkwartier in Tilburg vestigde. Tot aan zijn dood in 1849 is hij Tilburg trouw gebleven. Een eigen accommodatie voor de vereniging is er in de beginjaren niet. Er wordt gespeeld op verschillende veldjes in de stad, te weten aan de Fatimastraat en de Heikestraat. In 1905 speelt Willem II de thuiswedstrijden op het terrein aan de Koningshoeven. In het begin heeft deze plek niet meer om handen dan een weiland met enkele houten gebouwtjes die dienst deden als kleedkamers en clubhuis. De eerste paar jaren lijkt de club meer op een gezelligheidsvereniging dan op een heuse voetbalclub. Aanvankelijk speelde Willem II alleen wedstrijden binnen de Brabantse Voetbal Bond met tegenstanders uit de omliggende dorpen. In 1904 treedt Willem II definitief toe tot de Nederlandse Voetbal Bond (de huidige KNVB).


1906-1920

De weg naar het terrein aan de Koningshoeve wordt “Voetbalweg” genoemd. De weg is onverhard en verandert bij slecht weer vaak in een modderpoel. Het terrein behoort tot het grondbezit van de familie van den Bergh, die ook al in 1904 voor het rood wit blauwe shirt zorgt: een restantpartij van de inmiddels opgeheven voetbalclub Wilhelmina uit Oost-Nederland. Met de aanleg van het Wilhelminakanaal moet Willem II het voetbalveld en de tribune afstaan. Voetbal is tot 1916 vooral een aangelegenheid voor het westen van het land. In dat jaar behaalt voor het eerst een club uit de provincie de landstitel en die club is Willem II. Na een felle strijd worden de Tricolores via een 0-1 overwinning op Go Ahead in Deventer voor de eerste keer kampioen van Nederland. Het elftal bestaat die dag uit: Walter van den Bergh, Harrie van Gerwen, Louis Marsé, Pim Versluys, Harrie Mommers, Louis Schollaert, Harrie van Asten, Jos van Son, Toon van Son, Tinus van Beurden en Jef Briaire. De spelers worden door duizenden enthousiaste toeschouwers als ware helden triomfantelijk bij het station in Tilburg binnen gehaald. Willem II wordt in die tijd bestempeld als “fabrikantenclub”, dat haar leden vooral heeft onder de directeuren en managers van de textielbedrijven in de stad. Inmiddels zijn er in Tilburg meer clubs opgericht. NOAD (1910) wordt afgeschilderd als de club van de arbeiders en Longa ontstaat in 1920 uit een initiatief van werknemers uit het bankwezen in Tilburg. Tussen de drie verenigingen heerste grote rivaliteit, die zelfs hele families en wijken in twee of meer kampen verdeelde. Een overgang van de ene naar de andere club werd in die tijd als een doodzonde gezien.


1920-1940

In 1920 is via een aandelen constructie aan de Goirleseweg het Roomsch Katholiek Tilburgsch Sportpark aangelegd, een initiatief van de Tilburgse R.K. Geestelijkheid, die de jeugd liever op het sportveld dan in de kroeg ziet. NOAD is de vaste bespeler van het veld, maar uit financiële noodzaak verhuist deze club naar een ander terrein. De vereniging “Het Tilburgsch Sportpark” ziet Willem II dus graag komen en in 1924 tekenen beide partijen een tien-jarig huurcontract. De tribune en de doelpalen van het terrein aan de Voetbalweg verhuizen mee. In de twintiger en dertiger jaren speelt Willem II ook wel eens tegen gerenommeerde buitenlandse clubs. De vereniging kent in de jaren twintig en dertig meerdere hoogtepunten (Kampioenschappen in de Eerste klasse in 1923, 1930 en 1934 en in de Tweede klasse in de jaren 1936 en 1937). Een dieptepunt is de degradatie naar de Tweede klasse in 1935. Er is vaak een felle concurrentiestrijd met de stadgenoten Longa en NOAD over wie zich “Kampioen van Tilburg” mag noemen. Op woensdag 4 april 1923 werd op de Koningshoeven aan de Voetbalweg een van de meest fameuze wedstrijden gespeeld uit de historie van Willem II. Tegenstander was het Engelse Corinthians FC, het beste wat Engeland op amateurgebied kon opbrengen. In Engeland bestond toen al profvoetbal, maar alleen al spelen tegen de beste amateurs werd als een eer beschouwd. De textielarbeiders gingen bij hun bazen vragen of de fabrieken niet enkele uren vroeger stil konden worden gelegd, want niemand wilde deze unieke gebeurtenis missen. Willem II won met 5-1, een uitslag die aan duidelijkheid weinig te wensen overliet en een recordaantal van 6000 toeschouwers bezocht de wedstrijd.


1940-1945

De Duitse bezetter laat het Nederlandse, verzuilde sportleven reorganiseren. Begin augustus, amper tien weken na de Duitse inval in mei 1940 is deze klus al geklaard. De bestaande sportbonden komen samen in een nieuwe, alles overkoepelende organisatie, de Nederlandsche Voetbalbond (NVB). In de oorlog gaat de competitie gewoon door. In 1943 wordt Willem II kampioen van de Eerste Klasse Zuid en een jaar later wint Willem II de NVB beker, door op het veld van het Eindhovense EVV (het huidige FC Eindhoven) in de finale RKSV Groene Ster uit het Limburgse Heerlerheide met 9-2 te verslaan. De stadions zitten in die tijd Willem II is bekerwinnaar in het seizoen 1943-1944 voller dan ooit, hoewel het bijwonen van een wedstrijd niet geheel zonder risico is voor de toeschouwers. De Duitse bezetters beschouwen voetbalstadions namelijk als een ideale plaats om hun beruchte razzia’s te houden. Willem II gaat in de oorlog niet over tot naamsverandering en blijft spelen in de kleuren van de Nederlandse vlag. In de uitwedstrijden worden de Willem II spelers vaak toegejuicht door de supporters van de tegenstanders: de rood wit blauwe shirts van de Tricolores geven hen de gelegenheid om hun vaderlandsliefde onder de neus van de Duitste bezetter te uiten. Het Sportpark heeft het tijdens de oorlogsjaren zwaar te verduren. In tijden van schaarste verdwijnt bijna al het hout van de houten staan- en zittribunes in de kachels van de Tilburgse burgers uit de omliggende wijken rondom het Sportpark. In 1945 treed de langstzittende voorzitter uit de clubhistorie Dr. Bert Schuerman aan, want hij zal tot aan zijn dood in 1977 de voorzittershamer hanteren.


1945-1954

Na de chaotische bevrijdingstijd gaat de Nederlandse competitie in de zomer van 1945 weer van start. De Vereniging “Het Tilburgsch Sportpark” heeft echter niet genoeg financiële middelen om het zwaar gehavende complex goed op te knappen en klopt noodgedwongen aan het Gemeentebestuur. In 1946 koopt de Gemeente Tilburg het Sportpark van de Vereniging en bouwt op dezelfde locatie een geheel nieuwe accommodatie. Behalve een stadion met een voetbalveld en atletiekbaan bevat het sportcomplex ook tennisbanen en andere sportvelden, waarop vooral scholen en de katholieke jeugdclubs actief zijn. Op 15 augustus 1948 vindt de opening plaats met een wedstrijd tussen een Tilburgs (met daarin de Willem II spelers Toon Becx, Bert van Ierland en Janus Wagener) en een Surinaams elftal (uitslag 2-2). Het stadion is dan nog niet helemaal af, want de geplande imposante stenen hoofdtribune met bijbehorende aanpalende ontvangstruimten kan dan wegens een geldgebrek nog niet gebouwd. Pas in 1957 wordt het geheel voltooid met een hoofdtribune met daaronder de kleedkamers, zodat de totale capaciteit van de thuishaven van Willem II op 20.000 plaatsen uitkomt. Tijdens de bouw van deze hoofdtribune speelt Willem II één seizoen zijn thuiswedstrijden op het terrein (gelegen aan de Industriestraat) van stadgenoot en aartsrivaal NOAD. Aan het eind van het seizoen 1954-1955 vormen de vier afdelingskampioenen een Brabants kwartet. EVV Eindhoven, NAC, PSV en Willem II strijden in een heuse play-off competitie om het Kampioenschap van Nederland, dat uiteindelijk door Willem II wordt binnen gehaald. Na 1916 en 1952 de derde landstitel in de historie van de club en daarmee werd Willem II de eerste Landskampioen sinds de invoering van het betaalde voetbal.


1954-1963

In november 1954 besluit de KNVB officieel tot invoering van semi-professioneel voetbal in Nederland. In Tilburg treden zowel Longa, NOAD als Willem II toe tot het betaald voetbal, wat een topzwaar avontuur blijkt te zijn. De omslag van een amateurcultuur naar een professionele organisatie gaat niet zonder slag of stoot. Na het landskampioenschap in 1955 maakt Willem II een moeilijke periode door en de club degradeert zelfs naar de Eerste Divisie. De eerste buitenlandse aankoop van de Tricolores is de Duitser Kurt Zaro (Triestina Trieste), naar wat later een gouden transfer blijkt te zien, omdat hij extra publiek naar het Gemeentelijk Sportpark trekt. De eerste publieke discussie in Tilburg over het samengaan van NOAD, Longa en Willem II barst los in 1958 en duurt tot einde van de jaren zeventig. Er worden enkele fusiepogingen ondernomen, waarbij de gemeente een belangrijke rol speelt. De vele besprekingen tussen diverse bestuurders van de drie clubs lopen vanwege groot onderling wantrouwen echter op niets uit. Op 12 juni 1959 speelt Willem II op het Sportpark een wedstrijd tegen het Braziliaanse Botafogo, de vermaarde club uit Rio de Janeiro. De wedstrijd trekt veel aandacht, want Botafogo heeft met Garrincha, Didi, Paulinho, Zagallo en Santos sterren in de gelederen van het Braziliaanse elftal dat een jaar daarvoor in 1958 wereldkampioen werd. Willem II is voor deze gelegenheid versterkt met drie topspelers van andere clubs, te weten Cor van der Hart (Fortuna ’54), Leo Canjels (NAC) en Faas Wilkes (Fortuna ’54). En hoewel de einduitslag van 1-4 anders doet vermoeden, genieten maar liefst 18.000 Tilburgers op het Gemeentelijk Sportpark van zowel de acties van de Braziliaanse balkunstenaars als van een zeer goed spelend Willem II.


1963-1974

Willem II verkeert voortdurend in geldnood. In januari 1963 wordt de Stichting Willem II opgericht met als doel geld te verwerven voor de noodlijdende club. Men denkt aan een gemeentelening, leningen van grote bedrijven en van particulieren, alsmede giften van de Club van Duizend, een donateursclub van mensen met een smalle beurs die Willem II een goed hart toedragen. Aan het eind van het rampzalig verlopen seizoen 1962-1963 degradeert Willem II naar de Eerste divisie. In het KNVB bekertoernooi komen de Tilburgers echter wel goed voor de dag. De finale wordt behaald en via een 0-3 overwinning op ADO wint de degradant Willem II de KNVB beker en verschaft zich het recht om deel te nemen aan de Europa Cup voor bekerwinnaars. Willem II wordt in dat toernooi gekoppeld aan het grote Manchester United. Omdat het Gemeentelijk Sportpark in die tijd nog geen lichtinstallatie heeft, speelt Willem II zijn thuiswedstrijd in de Rotterdamse Kuip. Daar treden de Tricolores op 25 september 1963 met de volgende elf spelers aan: Dijckmans, van Doremalen, Brooijmans, Walhout, Vriens, de Wit, Senders, Keresztes, Koopal, Timmermans en Louer. Willem II behaalt tegen de Engelse grootmacht een knap 1-1 gelijkspel, maar in de return op Old Trafford in Manchester gaan de Tilburgers met 6-1 eervol, maar volledig kansloos ten onder. In de periode 1963-1973 speelt Willem II voornamelijk in de Eerste Divisie, met uitzondering van de seizoenen 1965-1966 en 1966-1967, wanneer de Tricolores terug zijn op het hoogste niveau in Nederland. Een kortstondige sportieve opleving in een periode die gekenmerkt wordt door reorganisatieplannen en (grote) financiële zorgen, die in het begin van de jaren tachtig het voortbestaan van de Tricolores ernstig zullen gaan bedreigen.


1974-1981

In 1974 komt Willem II uitgebreid in de pers met de opening (1 februari) van haar jeugdinternaat (gelegen aan de Korvelseweg), wat een primeur voor Nederland is. De eerste resultaten van deze vorm van opleiden tekenen zich al spoedig af, want initiatiefnemer en trainer van het eerste elftal Jan Brouwer voorspelt hiermee een resoluut einde van de crisis op voetbalgebied, maar daar blijkt later helaas heel weinig van te kloppen. Het seizoen 1973-1974 wordt afgesloten met een achttiende plaats en ook in de daaropvolgende seizoenen zijn de prestaties van de Tricolores zo zwak, dat de toeschouwers zich eerder in honderdtallen dan in duizendtallen aan de kassa’s van het Gemeentelijk Sportpark vervoegen. Aan de ellende in deze fase van de geschiedenis van Willem II voegt op 26 januari 1977 het overlijden van voorzitter dokter Bert Schuerman een diepzwarte rouwrand toe. “D’n dokter”, zoals hij in Tilburg werd genoemd, trad op 27 februari 1936 aan als bestuurslid, werd op 22 juli 1946 voorzitter en bekleedde deze functie tot aan zijn dood op 26 januari 1977. Hij is daarmee de langstzittende voorzitter uit de clubhistorie van de Tricolores. De schuldenlast van Willem II is inmiddels opgelopen tot het grote bedrag van 1,2 miljoen gulden. Voetballend gaan de zaken echter opvallend in opwaartse lijn en onder de nieuwe trainer Henk de Jonge gebeurt in het seizoen 1978-1979 wat eigenlijk niemand verwacht had: Willem II promoveert via de nacompetitie naar de Eredivisie en Tilburg en omstreken zijn opeens weer helemaal voetbalgek. De huidige trainer van het Beloftenelftal Clemens Bastiaansen maakte deel uit van dit team, net als de centrale verdedigers Johan Huybregts en Johan Havermans. Het centrale verdedigingsduo van de Tricolores wat in Tilburgse supporterskringen ook wel bekend stond als het illustere duo “Huib & Haver”.


1981-1985

Ondanks de promotie pakken zich weer donkere wolken samen boven de club, wanneer de “Commissie ad hoc betaald voetbal” stelt, dat Willem II per 1 juli 1982 voor de betaald voetbalsectie de verenigingsvorm moet loslaten en financieel orde op zaken moet stellen. In de donkere dagen voor Kerstmis 1981 krijgt Willem II onaangekondigd bezoek van de Fiscale Inlichtingen & Opsporings Dienst (FIOD). Het onderzoek openbaart een gigantische schuldenlast. Een faillissement dreigt en dit vooruitzicht vormt de aanzet van menig initiatief om de club te redden. Op 28 juni 1982 verleent de Rechtbank Willem II surseance Erevoorzitter Wim Groels Sr. (1935 – 2005)van betaling. Een interim – bestuur onder leiding van Wim Groels gaat vanaf september voortvarend te werk om een regeling te treffen met crediteuren en een goed toekomstplan op te stellen. Men is verheugd over de toezegging van de subsidiëring van de Gemeente Tilburg. In oktober 1982 gaat Willem II voor het eerst spelen met shirtreclame. Tempofoon (importeur van Sansui) sluit een tweejarig sponsorcontract af. Datzelfde jaar wordt er gebruik gemaakt van een nieuwe lichtinstallatie (gehuurd van en gefinancierd door de KNVB) voor het Gemeentelijk Sportpark. De Stichting Behoud Betaald Voetbal Regio Tilburg brengt tijdens de oprichtingsvergadering twee ton bijeen via het bedrijfsleven. Afspraken met de fiscus en het bedrijfsleven dringen de schulden verder terug. Een onafhankelijke Raad van Commissarissen oefent toezicht uit op het bestuur. In een jaar tijd slaagt het bestuur erin een exploitatieverlies van 600.000 gulden om te zetten in een winst van 300.000 gulden. In februari 1984 komt een eind aan de surseance van betaling. Het strakke financiële beleid heeft wel gevolgen voor de sportieve prestaties van de Tricolores. In 1984 moet Willem II afscheid nemen van de Eredivisie en zal het de drie seizoenen daarna spelen in de Eerste Divisie.


1985-1997

Vanaf de financiële sanering gaat het goed met Willem II. Een gezonde basis is gelegd. Een onderdeel van het nieuwe beleid is de versterking van de jeugdopleiding en een nieuwe opzet van de amateurafdeling. Er komt een nieuw clubhuis, waar de supporters onderdak vinden en waar verenigingsactiviteiten worden georganiseerd. In 1986 treedt Frans van Dommelen aan als bedrijfsleider. Op 31 mei 1987 moet Willem II het in de Eerste divisie in de laatste competitiewedstrijd thuis opnemen tegen Cambuur Leeuwarden. Inzet is de tweede plaats in de eindstand. Die geeft namelijk recht op rechtstreekse promotie. Voor 12.500 toeschouwers speelt Willem II na een 0-2 achterstand met 3-3 gelijk, wordt daardoor tweede achter kampioen Volendam en promoveert naar de Eredivisie. De tocht van stadion naar stadhuis levert weer het bekende beeld op van tienduizenden hossende feestvierders. De club doet niet alleen via prestaties, maar ook publieksvriendelijk gedrag van zich spreken. Zozeer zelfs,dat Willem II wordt uitgeroepen tot “Club van het jaar 1987” en “Club van het jaar 1990.” De grote man achter dit succes is trainer Piet de Visser (foto), die van Willem II weer een bolwerk wil maken. Daarom is er veel aandacht voor een goede jeugdopleiding en het aantrekken van jonge, talentvolle spelers. Het lot van clubs als de onze is helaas dat die talenten snel ten prooi vallen aan kapitaalkrachtiger clubs. Zo is Willem II de ideale springplank voor onder andere Marc Overmars en Louis Laros. Voetbal is business geworden. Sponsoren steunen de club financieel. Via elke brievenbus in Tilburg valt voor de thuiswedstrijden de “Stadionkrant” op de mat. Daarnaast geeft Willem II het magazine “Tricolores” uit. De amateurafdeling heeft haar eigen uitgave Willem II actief. In januari 1993 gaat de beuk in een deel van het oude stadion. De slopershamer slaat de staantribunes aan diggelen. De beoogde renovatie van de hoofdtribune blijkt vooralsnog te duur. Maar wanneer de gemeenteraad besluit tot een tegemoetkoming van vier miljoen gulden, gaat ook de oude hoofdtribune tegen de vlakte. Op 31 mei 1995 bereikt Willem II opnieuw een mijlpaal. Die dag wordt het geheel vernieuwde stadion aan de Goirleseweg dat plaats biedt aan 14.700 toeschouwers, door de toenmalige burgemeester Gerrit Brokx officieel geopend. De vereniging is financieel gezond, heeft een modern voetbalstadion en beschikt over een professionele organisatie binnen en buiten de lijnen. Met trots viert Willem II dan ook haar honderdjarig bestaan in augustus 1996. De viering is een aaneenschakeling van mooie hoogtepunten, zoals de aanbieding van de in ere herstelde clubvlag, het fraaie jubileumboek, het door Willem II gewonnen jubileumtoernooi, een druk bezochte receptie en een grandioos verenigingsfeest. Een cadeau van de spelersgroep in de vorm van het bereiken van Europees voetbal blijft helaas achterwege. Deels door blessureleed, deels door het afschaffen van het transfersysteem, waarvan Willem II het slachtoffer wordt, eindigen de Tricolores in het seizoen 1995-1996 op een twaalfde plaats. Toppers als verdediger Jaap Stam (PSV), middenvelder Jean-Paul van Gastel (Feyenoord) en aanvaller Joonas Kolkka (PSV) zijn voor de club niet te behouden.


1997-1999

Aan het begin van het seizoen 1997-1998 constateert het bestuur dat het budget van dertien miljoen gulden ontoereikend is om regelmatig bij de eerste 10 clubs op de ranglijst te eindigen. De begroting wordt opgeschroefd naar vijftien miljoen gulden. Organisatiebureau Coopers en Lybrand brengt in haar rapport aan het bestuur advies uit om zich meer te concentreren op het besturen en het uitvoerend werk binnen en buiten de lijnen over te laten aan het professioneel apparaat. Martin van Geel gaat uitsluitend functioneren als manager voetbalzaken. Als nieuwe trainer-coach wordt de oud-voetballer Co Adriaanse (foto) aangetrokken, die voorheen directeur opleidingen bij Ajax was. Zijn komst brengt het nodige teweeg, want Co is een man van discipline die vooral naar voren komt in de Tilburg wereldberoemde voettocht van 27 kilometer die de spelers moesten afleggen na een wanprestatie in de oefenwedstrijd tegen AA Gent (7-1). Na een zeer matige seizoensstart krijgt Adriaanse het elftal op de rails en gebeurt wat niemand had verwacht: Willem II eindigt op de vijfde plaats die recht geeft op deelname aan het UEFA Cup toernooi. De vreugde in Tilburg is enorm. Na vijfendertig jaar gaat Willem II weer Europa in. In de eerste ronde winnen de Tilburgers twee keer van Dinamo Tbilisi uit Georgië, waarna in de tweede ronde het Spaanse Real Betis Sevilla wacht. Thuis speelt Willem II knap gelijk. maar in Sevilla gaat de ploeg kansloos met 3-0 ten onder. Willem II heeft zich echter een waardige vertegenwoordiger getoond en het Europese avontuur smaakt naar meer. En dat meer komt eerder dan verwacht, want in het seizoen 1998-1999 bereikt Willem II het schier ongelooflijke. Als nummer elf van de rangschikking gaan de Tricolores de winterstop in en Europees voetbal lijkt niet meer haalbaar. Maar via een fantastische serie klimmen de Tricolores naar de bovenste regionen van de ranglijst. Op 16 mei 1999 bereikt de club in Leeuwarden een nieuw hoogtepunt. Willem II wint door doelpunten van Tomás Galásek en Erwin Hermes met 0-2 van Cambuur, en stelt daardoor de tweede plaats in de eindrangschikking veilig en plaatst zich rechtstreeks voor de lucratieve Champions League. Het basisteam bestaat die dag uit: van Fessem, Prommayon, Hyypiä, Victoria, Hill, Ramzi, Galásek, Arts, Ceesay, Bombarda en Abdellaoui. De slotwedstrijd een week later thuis tegen FC Twente levert de eerste nederlaag op in 1999, maar de feestvreugde tijdens de huldiging op een met 25.000 supporters gevulde Heuvel is er na deze wedstrijd niet minder om. Het seizoen 1998-1999 is er eentje om met een gouden rand in te lijsten: De Tricolores verkopen 10.000 seizoenkaarten, beëindigt het seizoen als tweede op de ranglijst van de Eredivisie, behaalt 65 punten, scoort 69 doelpunten en trekt in het eigen Willem II stadion 204.780 toeschouwers. Op 24 mei 1999 wordt Willem II op het VVCS Profvoetbalgala gekozen tot Club van het jaar. Ook in deze succesvolle periode ziet de club weer toppers waaronder Sami Hyypiä vertrekken. De populaire en sympathieke Finse verdediger vertrekt naar het Engelse Liverpool.


1999-2000

Op 12 juli 1999 begint voor Willem II de voorbereiding op een aantrekkelijk, maar vanwege de deelname aan de Champions League ook loodzwaar seizoen 1999 – 2000. De belangstelling in Tilburg is enorm. De club verkoopt alle beschikbare 12.750 seizoenkaarten en alle thuiswedstrijden voor de KPN Telecompetitie zijn reeds vóór aanvang van het seizoen uitverkocht. De competitiestart is veelbelovend en na vier wedstrijden prijken de Tricolores op een fraaie, gedeelde tweede plaats. De eerste ontmoeting in de prestigieuze Champions League wordt dan ook vol vertrouwen tegemoet gezien, maar op 15 september 1999 verliest Willem II thuis op kwaliteit met 1-3 van Spartak Moskou. Ook in de drie daaropvolgende confrontaties tegen Girondins de Bordeaux en twee maal Sparta Praag rest Willem II slechts respect. De hatelijke nul in de stand noopt trainer Co Adriaanse tot een ander spelconcept. De Tricolores spelen in de twee resterende wedstrijden vooral om niet te verliezen en deze tactiek heeft succes. In Moskou wordt Spartak Moskou op 1-1 gehouden en een week later neemt Willem II in eigen huis met een 0-0 gelijkspel tegen Bordeaux afscheid van de Champions League. Sportief gezien was de deelname geen succes, maar Willem II schreef historie en heeft zijn visitekaartje afgegeven op het hoogste Europese platform. De Tricolores kunnen zich nu volledig richten op de nationale competitie. Via een 0-2 zege op De Graafschap nestelt Willem II zich op een fraaie derde plaats en Co Adriaanse gelooft zelfs nog altijd in een kampioenschap. In december 1999 constateert hij echter dat Willem II over zijn hoogtepunt heen is en dat de vijfde plaats het hoogst haalbare is. Inmiddels is hij ook tot de overtuiging gekomen dat hij er goed aan zou doen om Willem II aan het eind van het seizoen te verlaten. Na twee jaren van succes is volgens hem het verwachtingspatroon bij de supporters zó hoog geworden dat het niet meer in te lossen is. Hij kondigt officieel zijn vertrek aan per 1 juli 2000 en het bestuur benoemt op 14 januari 2000 Hans Westerhof als zijn opvolger. Na de winterstop kunnen de Tricolores in de tweede seizoenshelft geen rol van betekenis meer spelen. De ploeg tobt duidelijk met de vorm, ondanks een overwinning op Feyenoord en een verdienstelijk gelijkspel tegen PSV. Maar al snel word duidelijk dat er dit seizoen geen plaats bij de eerste vijf zit in zal zitten. Willem II is inmiddels op de negende plaats beland en komt daar niet meer vanaf. Op zondag 7 mei 2000 nemen de Tricolores in het eigen Willem II stadion afscheid van het publiek en trainer Co Adriaanse die naar Ajax vertrekt. Dit gebeurt echter met een smadelijke 1-4 nederlaag tegen degradatiekandidaat Cambuur Leeuwarden. Over die nederlaag en de ongemotiveerde houding van zijn spelersgroep is Adriaanse zó teleurgesteld en kwaad dat hij per direct en zonder verdere uitleg zijn ontslag indient bij technisch directeur Martin van Geel, één week voor het einde van de competitie. Met assistent-trainer Hans Verel als zijn vervanger op de bank sluit Willem II in de Limburgse hoofdstad Maastricht (1-1 tegen MVV) een memorabel seizoen af, dat vreugde en verdriet kende. Een seizoen waarin de club in totaal 291.750 toeschouwers binnen haar poorten kreeg (competitie: 241.250, Amstel Cup: 9.000 en Champions League 41.500) en dat geen enkele Willem II supporter had willen missen.


2000-2008

Seizoen 2000-2001

Bij aanvang van het seizoen zijn alle ogen gericht op de nieuwe trainer-coach Hans Westerhof (foto), die over is gekomen van Ajax, waar hij werkzaam was als Hoofd Jeugdopleiding. Zijn doelstellingen bij Willem II zijn : vijftig punten halen, het aantal tegendoelpunten (65 in het vorig seizoen) terugbrengen tot hooguit veertig en zelf zestig keer een doelpunt scoren. De Tricolores gaan voor een klassering tussen de plaatsen vier en acht in de Eredivisie. Aanvankelijk vergaat het de Tricolores niet slecht, maar in het toernooi om de Amstel Cup wordt Willem II op eigen veld al in de eerste ronde door FC Eindhoven uitgeschakeld (1-2). Die dreun werkt keihard door in de competitie en Willem II zakt op een gegeven moment weg naar de elfde plaats in de Eredivisie. Dankzij opmerkelijke uitoverwinningen op Roda JC en SC Heerenveen zit de Tilburgse formatie echter weer in de lift en kan met een zesde plaats en een lekker gevoel de winterstop in. Na een geslaagd trainingskamp in Marokko zijn de verwachtingen dat Willem II zich kan gaan richten op de vijfde plaats. Ook de tweede seizoenshelft geeft echter een wisselend beeld te zien en dat heeft zijn gevolgen voor de plek op de ranglijst. Door enkele teleurstellende resultaten na de winterstop raken de Tilburgers volledig uit de race voor het behalen van Europees voetbal. En aan het eind van een seizoen met weinig hoogtepunten eindigt Willem II tenslotte met 51 punten en een doelsaldo van zestig voor en vijftig tegen op een teleurstellende achtste plaats. Verheugend is slechts het debuut van Denny Landzaat in Oranje. Hij is daarmee Willem II’s achttiende international.

Seizoen 2001-2002

Voor aanvang van het seizoen krijgt Willem II veldverwarming in het stadion. Het werk wordt in juni 2001 gecompleteerd, wanneer de nieuwe graszoden worden gelegd. Trainer Hans Westerhof wil voor het nieuwe seizoen vooral de verdediging sterker maken en minder tegentreffers incasseren. Maar tegelijkertijd is hij ook gebonden aan de clubtraditie: spelen met drie aanvallers. Na een behoorlijke start met als uitschieter een fraaie 3-1 thuisoverwinning op PSV, komt in het najaar de klad erin. Willem II verspeelt veel punten door in diverse duels in de slotfase een “zekere” overwinning uit handen te geven. De Tricolores gaan de winterstop in als de koning van de gelijke spelen (tien keer). De elfde plaats op de ranglijst beantwoordt geenszins aan de vooraf gestelde doelen. De hoop dat het na de winterstop alleen maar beter kan gaan, moet Willem II spoedig laten varen. Ook in de tweede helft van de competitie is het spel vis noch vlees. Het is noch aanvallend, noch verdedigend te noemen. De verwachtingen worden ook dit seizoen niet waargemaakt en in maart 2002 wordt bekend dat het aflopende contract van Hans Westerhof daarom ook niet zal worden verlengd. Willem II zoekt dwingende ogen en denkt die gevonden te hebben in Mark Wotte, die per 1 juli 2002 de nieuwe trainer wordt. Ook in zijn tweede seizoen bij de Tricolores haalt Westerhof geen enkele doelstelling. Willem II wint slechts tien wedstrijden, speelt dertien keer gelijk en eindigt zeer teleurstellend als elfde met het veelzeggende doelsaldo van 54 voor en 61 tegen. De enige lichtpuntjes van dit seizoen zijn de doorbraak van Danny Mathijssen en de kwalificatie van Willem II voor het Intertoto toernooi, waaraan de club reeds drie (1980, 1981 en 1994) keer eerder deelnam.

Seizoenen 2002-2004

Toen Mark Wotte kwam in 2002 leek het weer wat beter te gaan, maar uiteindelijk viel het resultaat in zijn eerste seizoen met een elfde plaats in de Eredivisie behoorlijk tegen. Het seizoen 2003-2004 kenmerkte zich vooral door de slepende controverse tussen de trainer en toenmalig technisch directeur Barry Hulshoff, die intern en extern meer en meer met elkaar in conflict kwamen. Voorzitter Jan Vullings trok openlijk partij voor de laatstgenoemde, Wotte werd ontslagen en ad-interim opgevolgd door assistent-trainer Andre Wetzel. Uiteindelijk moest ook de technisch directeur in het begin van 2004 het veld ruimen. André Wetzel maakte het seizoen af met een alleszins verdienstelijke zevende plaats in de eindrangschikking. Het roer moest weer om bij de Tricolores en het nieuwe bestuurslid technische zaken Pieter-Jan Wassing haalde voor die taak de toenmalige kroonprins van het Nederlandse trainersgilde Robert Maaskant naar Tilburg.

Seizoenen 2004-2006

In het seizoen 2004-2005 stond Willem II onder leiding van Robert Maaskant, de nieuwe en ambitieuze trainer van de Tricolores. De competitie werd in dat seizoen afgesloten in de middenmoot, maar de Tricolores bleken wel een echte Cupfighter te zijn. Willem II ondersteund door 16.000 supporters, behaalde zelfs de finale in de Rotterdamse Kuip. Dat daar met 0-4 werd verloren van PSV, mocht de grote feestvreugde in Rotterdam en bij de huldiging op de Heuvel in Tilburg niet drukken. Willem II gaat weer Europa in en ontmoette in de UEFA Cup AS Monaco. De Franse topclub bleek echter over twee wedstrijd een paar maatjes te groot voor de Tricolores. Een groot dieptepunt in de historie van Willem II is het daaropvolgende seizoen 2005-2006. Trainer Robert Maaskant moest als gevolg van de teleurstellende resultaten het toneel verlaten (foto) en zijn plaats werd ingenomen door Kees Zwamborn, die op dat bij Willem II werkzaam was als technisch directeur. Ook clubman Toine van Mierlo vertrok naar Roda JC, wat bij de achterban van Willem II nogal wat beroering heeft gegeven. Met veel hangen en nog meer wurgen werd het lijfsbehoud in de Eredivisie op het laatste moment via de nacompetitie gerealiseerd.

Seizoenen 2006-2008

Het bestuur, onder leiding van de nieuwe voorzitter Hans Verbunt, nam afscheid van bijna de voltallige spelersgroep, kocht gericht in en plaatste een type Adriaanse aan het roer in de persoon van trainer Dennis van Wijk. Het nieuwe Willem II zal voor het voetbalseizoen 2006-2007 weer moeten aantonen bij de vaste waarden van de eredivisie te horen. Mede door blessures van Mounir El Hamdaoui en Anouar Hadouir krijgt ook van Wijk de boel niet op de rails. Willem II bivakkeert in de onderste regionen van de Eredivisie en weet pas in de voorlaatste competitieronde te ontsnappen aan de nacompetitie. Het enige hoogtepunt is het bereiken van de kwartfinale van de beker, waarin Ajax met 0-2 te sterk is voor de Tricolores. Het seizoen 2007-2008 begint met het vertrek van Mounir El Hamdaoui (AZ) en Anouar Hadouir (Roda JC) in de slotfase van de transferperiode. Paniek en bezorgdheid bij de supporters is het gevolg, omdat de club geen vervangers haalt voor de twee creatieve spelers. In de competitie wil het maar niet op gang komen en de bekerblamage tegen Haarlem is het begin van het einde voor trainer Dennis van Wijk. Tegen VVV Venlo werd er opnieuw een nederlaag geleden en dat is de bekende druppel voor het bestuur. Dennis van Wijk wordt ontslagen en bestuurslid Technische Zaken Pieter-Jan Wassing trekt zijn conclusies en stapt op. Assistent-trainer Andries Jonker neemt het roer over en krijgt daarmee een dubbelfunctie, want naast hoofdtrainer is hij ook nog eens de technisch directeur van de club. Een constructie die bij de media en zeker bij de Willem II supporters de nodige verbazing en onduidelijkheid teweeg brengt. Het spel wordt er wel beter op, maar de resultaten houden niet echt over. Na de overwinning in de thuiswedstrijd tegen Feyenoord ontlopen de Tricolores voor het tweede seizoen op rij de gevreesde nacompetitie.


2008-2011

Het eerste seizoen onder trainer Andries Jonker zijn de resultaten binnen de lijnen erg wisselvallig. Wederom was er een trainerswissel bij de Tricolores, omdat Andries Jonker in februari 2009 terugtreed als trainer en zich volledig gaat richten op zijn functie als technisch directeur. Assistent-trainer Fons Groenendijk neemt het stokje over en werd op het veld zijn opvolger. Onder zijn bewind werd het seizoen afgemaakt en eindigden de Tricolores op een twaalfde plek in de Eredivisie. Voor de eerste bal rolde in het daaropvolgende seizoen, waren er eerst nogal wat problemen buiten de lijnen. Er was een groot tekort op de begroting, dat bijna € 1.5 miljoen bedroeg. De club meldde zich bij de Gemeente, met het verzoek om de huurbetaling voor het Koning Willem II Stadion op te schorten tot aan het einde van het seizoen. Dat werd gehonoreerd door het stadsbestuur en dat was voor voorzitter Hans Verbunt een enorme meevaller. Trainer Fons Groenendijk begon met een selectie die op papier van een redelijke kwaliteit was en de doelstelling was dan ook een plekje hoog in het rechterrijtje. Het seizoen begon goed met een overwinning op Vitesse, maar daarna werd al snel duidelijk dat het behalen van de doelstelling een pittig karwei zou worden.

Bij de winterstop stond de ploeg op een zestiende plaats en waren er opnieuw problemen buiten de lijnen. Een vernietingend interview in het Brabants Dagblad met voormalig commissaris Miel Maessen in 2008 lag hieraan ten grondslag. Willem II verkeerde in grote financiele problemen, vertelde het artikel. Maar voorzitter Hans Verbunt deed de uitspraken toen af als “klinkklare onzin”, maar onder de achterban begon het toen al te broeien. Op een bijeenkomst tussen club en supporters half november werd nogmaals de verzekering uitgesproken dat er geen financiele problemen en zelfs geen schulden waren bij Willem II. Toch blijven de geruchten over financieel, sportief en bestuurlijk wanbeleid aanhouden en een twintigtal supporters besloten half december dat het genoeg was geweest. Hun eerste bijeenkomst in een Tilburgse cafe leidde ertoe dat de actiegroep VOOR Willem II TEGEN Wanbeleid werd geboren. Opeens verschenen er op diverse plaatsen in Tilburg witte kruizen en vooral de media wist zich geen raad met het wie en waarom van deze houten objecten in de stad. Door de aanhoudende druk en negatieve berichtgeving omtrent de financiële status van Willem II, werd de positie van voorzitter Hans Verbunt onhoudbaar. De preses legde daarom in januari 2010 zijn functie en de uitleg was dat dit in “goed overleg” had plaats gevonden.

Naar verloop van tijd werd duidelijk dat de actiegroep met hun acties hiervoor verantwoordelijk waren en dat het een eerste signaal was van hun grote bezorgdheid over de gang van zaken bij de club. Na het plaatsen van de kruizen ging het snel, want eind januari werd er bij Willem II een Commissie van Wijze Mannen aangesteld, die de club van links van rechts gingen doorlichten. Vanaf het eerste moment werd de actiegroep door de heren Melis, Bottelier en Leers betrokken bij hun onderzoek, omdat het trio van mening was dat de stem van de achterban zeker gehoord moest worden. Hun Rapport werd half april gepresenteerd en betekende zeker bestuurlijk een “revolutie” bij Willem II. Kort daarna traden de drie overgebleven leden van het bestuur af en nam Paul Bottelier als kwartiermaker hun rol bij Willem II over. Deze ging voortvarend te werk om structuur aan te brengen in de organisatie en financiële status van Willem II. Wat daarbij vooral opviel, was zijn open en transparante manier van communiceren naar supporters en sponsoren. Tussendoor werd Fons Groenendijk ontslagen en in eerste instantie vervangen door Arno Pijpers. Deze moest om medische redenen zijn functie na een aantal maanden neerleggen, waarna Theo de Jong de club door de nacompetitie heen loodste. Helaas werd na het winnen van de nacompetitie de dronken emotie van geluk binnen 24 uur omgebogen naar een kater van verdriet, woede en onbegrip tegelijk.

Maandag 17 mei 2010 werd Tilburg opgeschrikt door het krantebericht dat Willem II failliet dreigde te gaan, wegens een tekort op de begroting van ruim € 5 miljoen. De vier voorgaande jaren van financieel wanbeleid hadden het eigen vermogen in twee seizoenen daardoor van +€ 4 miljoen laten slinken naar -€ 4 miljoen. De club had per direct € 1.8 miljoen nodig om het seizoen af te kunnen maken en de salarissen te kunnen uitbetalen. Allerlei initiatieven door supporters werden ontplooid om de club aan geld te helpen en supporters richten samen met de sponsoren de Stichting Red Willem II Tilburg op. Toch komt in eerste instantie de redding vanuit het stadhuis, waar de Gemeenteraad instemde met het verlagen van de stadionhuur. Dit gebeurd met terugwerkende kracht, waardoor de club € 2.4 miljoen terug kreeg. Hiermee konden de salarissen en andere verplichtingen voor mei en juni worden betaald en ook de betaling van de opgeschorte huur kon worden voldaan. Ander goed nieuws in die periode is als bekend wordt dat het Tilburgse bedrijf Pondres zich voor twee jaar verbind als hoofdsponsor. Het bedrijft volgt daarmee na twee seizoenen Destil op. Naast Paul Bottelier werd er in juni in de persoon van Ed Busselaar een tweede directeur aangesteld en het duo had als taak om voor het volgende seizoen financieel verder orde op zaken te stellen. Half juni tekende Gert Heerkes een contract als de nieuwe trainer van de Tricolores en de opdracht die hij mee kreeg was handhaving op het hoogste niveau.

Willem II begint de competitie in het seizoen 2010-2011 met acht nieuwe spelers en vier huurlingen. De eerste wedstrijd van het seizoen wordt verloren van Heracles Almelo en de club beland daardoor op de 18e plaats. Een positie die rechtstreeks degraderen betekent en gedurende het hele seizoen werd de plek niet verlaten. Frank Demouge verkast op het laatste moment naar FC Utrecht en de Tricolores verliezen de eerste zeven wedstrijden. Het eerste punt wordt gehaald in de uitwedstrijd bij Vitesse, maar dat blijkt slechts een kleine opleving. Bij het ingaan van de winterstop heeft de ploeg slechts vier punten uit zeventien gespeelde wedstrijden en het is opnieuw crisis in Tilburg. In een poging het tij te keren komt er een heel blik huurlingen van buiten Nederland, maar deze blijken achteraf geen aanwinst te zijn. Toch weten de Tricolores de eerste wedstrijd na de winterstop te winnen, als Vitesse met 1-0 wordt verslagen. Het heeft echter niet het gewenste resultaat, want in de elf wedstrijden daarna worden slechts acht punten bij elkaar gesprokkeld. De afstraffingen tegen FC Groningen (7-1), Heracles Almelo (2-6) en Feyenoord (6-1) vallen als een mokerslag binnen bij de achterban. Een klein succesje tegen AZ (2-1) doet het feit dat de koers gelopen is nog even uitstellen, maar na de verloren uitwedstrijd tegen FC Twente is de degradatie een feit. Trainer Gert Heerkes is dan al ontslagen en ook technisch directeur Henri van der Vegt wordt weggepromoveerd. Feitelijk heeft hij niks meer te vertellen als in april Marc van Hintum wordt aangesteld als technisch manager. Assistent en clubicoon John Feskens maakt het seizoen af en de thuiswedstrijd tegen aartsrivaal NAC Breda is een moment van verdriet, realisme en hoop voor de toekomst.


2011-2013

Een plaats bij de eerste vijf en meedoen aan de play-offs voor promotie. Zo luidt Willem II’s doelstelling voor het seizoen 2011-2012. Maar stiekem hoopt heel Tilburg op directe promotie. De technische staf begint vol vertrouwen aan de klus en is achter de schermen bezig om een topteam op Jupiler-niveau te creëren. Totdat halverwege juli blijkt dat de financiële beperkingen dat in de weg staan. Er moet gesneden worden in het spelersbudget, een forse tegenvaller voor de drie maanden eerder aangestelde trainer Jurgen Streppel en technisch manager Marc van Hintum. Maar voor Eerste Divisie begrippen heeft Willem II nog altijd een aardig budget. De ploeg speelt in de eerste maanden van het seizoen wispelturig en bezet bij de winterstop de zesde plaats met maar liefst twintig punten achterstand op dan koploper Sparta Rotterdam. Zowel de stand op de ranglijst, als het vertoonde veldspel doen de wenkbrauwen fronsen. Een uitschieter in de eerste competitiehelft is op 27 november 2011 de 0-7 overwinning bij Helmond Sport. Een evenaring van het clubrecord dat dateerde uit 1963 (Enschedese Boys uit). Qua voetbalbeleving en qua mentaliteit is het niet optimaal bij de Tricolores. Tijdens de winterstop houdt de technische staf een schoonmaak binnen de selectie. En met Ruud van der Rijt, Marc Höcher, Jens Podevijn, Virgil Misidjan en Jeroen Lumu krijgt Streppel nieuwe ingrediënten in handen. Vervolgens wordt het voetballend steeds beter en komen ook de resultaten, hoewel die in uitwedstrijden nogal eens aanleiding geven tot onvrede bij de supporters. In april is het nog onduidelijk of Willem II de doelstelling (play-offs) zal halen, maar dat lukt dankzij de vijfde plaats in de eindrangschikking. In de play-offs schakelen de Tricolores met het nodige fortuin Sparta Rotterdam uit en op zondag 20 mei valt in het Koning Willem II stadion de beslissing tegen FC Den Bosch. In een wedstrijd die bol staat van de spanning en die helaas wordt ontsierd door incidenten met de Bossche aanhang, wint Willem II met 2-1. Een ongekend feest barst los in de stad, tijdens de rondrit en huldiging op de Heuvel. Willem II is terug waar de club thuis hoort: in de Eredivisie.

Met beperkte financiële middelen en een selectie vol Eerste divisie-spelers gaat Jurgen Streppel proberen om ook dit seizoen in de Eredivisie de doelstelling van de club te halen: handhaving. Het maakt niet uit via de nacompetitie of direct. Willem II wordt algemeen gezien als de gedoodverfde degradant en het zal een hele klus worden om de club te behoeden voor degradatie. De Tricolores moeten diep gaan om punten te sprokkelen en belanden al vrij spoedig op de laatste plaats. Het is dan al duidelijk dat directe handhaving een utopie is. Bij de winterstop heeft Willem II twaalf punten uit achttien wedstrijden. Twee minder dan NAC Breda en drie minder dan VVV Venlo. Er is nog hoop, al won Willem II pas twee keer. Na de winterstop zal de ploeg vaker de volle winst en dus drie punten moeten pakken om rechtstreekse degradatie af te wenden. Dat valt niet mee, want Willem II is met zijn beperkte middelen vooral goed in reageren en minder goed in zelf het spel maken. De gunfactor is er wel, want de ploeg levert wekelijks hartverwarmende strijd en de steun van de supporters is fantastisch. Er is nauwelijks een wanklank te horen en om het hoofd van de trainer wordt niet gevraagd. De ploeg grijpt nog wel enkele keren een strohalm, maar directe concurrent VVV Venlo blijft ook punten sprokkelen en Willem II is niet bij machte om de laatste plaats te verlaten. Op 5 mei 2013 valt op bezoek bij Ajax in de Amsterdam Arena het doek definitief. Een week later nemen de gedegradeerde Tricolores in het eigen stadion afscheid van de trouwe supporters. Bij het eindsignaal zorgen de fans voor een kippenvelmoment door massaal het clublied aan te heffen. Een mooie apotheose en een hart onder de riem van clubleiding, staf en spelers!


2013-2015

“Jurgen Streppel, we worden kampioen“, zingen de Willem II fans tijdens de laatste wedstrijd van Willem II in de Eredivisie van het seizoen 2012-2013. Het langdurig toezingen van de Willem II coach is indrukwekkend. Supporters hebben Streppel in hun armen gesloten, maar de coach zelf hoopt dat de verwachtingen bij de fans niet te hooggespannen zijn. Zijn voorzichtige doelstelling: een plaats bij de eerste vijf. In de Jupiler League spelen de Tricolores vanaf het begin een rol van betekenis. Gezien de begroting en de kwaliteit van de selectie zijn ze dat ook wel verplicht. De enige dissonant is de snelle uitschakeling in het KNVB bekertoernooi tegen Topklasser Excelsior ’31. Maar ook in de competitie morsen de mannen van Streppel kostbare punten. Bijvoorbeeld door het verlies (1-2) thuis tegen Jong FC Twente en het gelijkspel (1-1) uit bij Jong Ajax. Na achttien wedstrijden is FC Dordrecht koploper en is Willem II de nummer vier met tien punten achterstand. Bij het ingaan van de winterstop (na 22 wedstrijden) is die achterstand inmiddels gereduceerd tot zes punten. Na de winterstop wordt met de week duidelijker dat de titelstrijd zal gaan tussen FC Dordrecht en Willem II. En waar de opgaande lijn van FC Dordrecht meer en meer afvlakt, daar presteert Willem II steeds evenwichtiger. Daarbij zowel uit als thuis geweldig gesteund door fantastisch meelevende supporters. Het lijkt dan ook een kwestie van tijd voordat de Tricolores de koppositie van de Dordtenaren overnemen. In de rechtstreekse confrontatie in Tilburg worden de Dordtse ‘Schapenkoppen’ met 3-1 verslagen en na het winnen van de inhaalwedstrijd tegen De Graafschap is Willem II de nieuwe lijstaanvoerder. Dat de ploeg winnaar wordt van de vierde periode is mooi meegenomen, maar Willem II gaat voor de hoofdprijs. Op 21 april 2014 winnen de Tricolores thuis met 4-0 van SC Telstar. En omdat FC Den Bosch de Tricolores een handje helpt door via een gelijkspel punten af te pakken van FC Dordrecht, is het Kampioenschap van Willem II een voldongen feit. In het volgepakte Koning Willem II Stadion vieren spelers en supporters feest en later op de dag kleurt De Heuvel Rood-Wit-Blauw bij de huldiging van de Kampioenen. Het lijkt voor Willem II geen slecht moment om terug te keren op het hoogste niveau in Nederland. NEC, RKC Waalwijk en Roda JC degraderen op hun beurt naar de Jupiler League en nieuwkomer Willem II krijgt in de Eredivisie gezelschap van de andere promovenda Excelsior en FC Dordrecht. Hoewel de begroting van de club volgens Algemeen Directeur Berry van Gool zal uitkomen tussen de zeven en acht miljoen euro. Veel bij Willem II zal afhangen van de inventiviteit van Jurgen Streppel die de twee belangrijkste technische functies bij de Tricolores gaat combineren: Hij wordt zowel hoofdtrainer als technisch manager. In seizoen 2014-2015 presteren de Tricolores boven verwachting, doen zelfs mee voor play-offs Europa League en eindigden uiteindelijk op een gedeelde achtste plaats in de Eredivisie.


FacebookTwitterYouTube
Niets van onze website mag worden overgenomen zonder bronvermelding. Foto's niet zonder schriftelijke toestemming van de fotograaf.