Londenreis2018-08-04T06:30:47+00:00

LONDENREIS 2018: EEN MOOIE MIX VAN VOETBAL EN CULTUUR

Zondagmiddag 7 januari: op deze eerste zondagmiddag van het nieuwe jaar ontstaan ook de eerste zenuwen voor de Londenreis 2018, wanneer de jaarlijkse appgroep wordt opgestart. Nog iets minder dan een week en we gaan richting Londen voor de jaarlijkse voetbalreis van de Supportersclub Willem II! Een paar nachten slapen en duizenden appjes in de groepsapp later is het dan eindelijk zover.

In de nacht van vrijdag 12 op zaterdag 13 januari verzamelden de geluksvogels voor de reis zich rond middernacht bij het Koning Willem II stadion. Geluksvogels, want de reis was historisch snel uitverkocht. Er stond dan immers ook een geweldige voetbalwedstrijd op ons te wachten in Londen: Tottenham Hotspur tegen Everton en dat dan nog wel op het heilige gras van het Wembley Stadium. Enthousiast werd de bagage in de bus geladen en zocht iedereen een plek in de bus. Net iets voor half 2 waren we klaar voor vertrek. Onderweg werd de inwendige mens getrakteerd door Sytse en Hylke, die Fries suikerbrood mee hadden genomen om hun verjaardagen te vieren. Daarnaast was er nog een jarige in de bus aanwezig: Naomi, voor vrienden Snomi. Er werd dus uitbundig gezongen en voor we het wisten stonden we al te wachten op de trein die ons naar Engeland zou brengen. Dit jaar voor het eerst sinds een tijd dus niet meer over het water naar Engeland maar er onderdoor. Bij het verlaten van de tunnel zou de laatste etappe van de heenreis worden afgelegd en zodoende stonden we na een voorspoedige reis om half 9 Engelse tijd bij ons hotel. Onze reisleider had een hotel uitgezocht op letterlijk een steenworp afstand van het Wembley Stadium en als klap op de vuurpijl bleek ook nog eens dat onze kamers al klaar waren voor gebruik. Nadat iedereen zijn spullen op de kamers had gezet, ging het gehele gezelschap z’n eigen weg tot aan de wedstrijd in het Wembley Stadium.

En zo ontstonden verschillende groepjes, ieder met hun eigen doel. De een ging cultuur snuiven in de binnenstad van Londen of op bezoek in het oorlogsmuseum. Anderen maakten er een echte voetbaltrip van door een stadiontour te volgen in het Olympisch stadion (nu het London stadium van West Ham United) of bij het Emirates Stadium (Arsenal). Weer een andere groep wilde de sfeer proeven rondom een thuiswedstrijd van Watford en zodoende werd Vicarage Road bezocht. Helaas was het niet mogelijk om ook daadwerkelijk bij de wedstrijd aanwezig te zijn. Er werd zelfs nog een wedstrijd bezocht in The Den, het stadion van Millwall waar we vorig jaar op bezoek waren. Daar werd het stadion verlaten bij een 1-0 voorsprong, waarna het uiteindelijk toch nog 1-1 geworden was. Weer anderen gingen shoppen in het shoppingcenter naast het hotel of gingen naar de pub waar de supporters van de Spurs hun biertje dronken. Tegen het vallen van de avond begaf iedereen zich echter in de richting van het Wembley Stadium, aangezien de wedstrijd op het punt stond om te beginnen. The Spurs domineerden de wedstrijd maar zagen zichzelf wel op een achterstand komen. Dit doelpunt werd echter afgekeurd wegens buitenspel. Hierna trokken The Spurs de gashendel eens flink open en zo kon Son Heung-min de 1-0 ruststand binnen tikken. Na rust bleef Tottenham de bovenliggende partij en kon het door prima combinatievoetbal uitlopen naar een 4-0 voorsprong. De 2-0 viel na een schitterende aanval over links, waarna Harry Kane (onder de meegereisde Willem II supporters beter bekend als Harrie Kanen) kon afronden. De 3-0 was er een voor in de geschiedenisboeken. Harry Kane scoorde namelijk zijn 89e doelpunt voor The Spurs in de Premier League, een clubrecord. Toch mooi dat we deze unieke gebeurtenis een heel klein beetje een Willem II-tintje hebben kunnen meegeven. In de 81e minuut scoorde Eriksen (een oude bekende uit de Eredivisie) nog het vierde doelpunt voor Tottenham. Het goed gevulde, maar helaas niet kolkende, Wembley Stadium werd zodoende een geweldige pot voetbal voorgeschoteld. Een mooie rol was hierin weggelegd voor oud Willem II’er Moussa Dembélé, die ijzersterk was aan de bal. Zou hij over enige jaren soms nog te porren zijn voor een terugkeer naar de Tricolores?

Na de wedstrijd viel de grote groep weer uiteen, aangezien iedereen nog op zoek ging naar een leuke plek om de inwendige mens weer te plezieren. Zodoende gingen verschillende groepen Willem II-supporters de donkere straten rond Wembley weer in. Een aantal ging terug naar het hotel, anderen zochten een leuke gelegenheid op ergens in de straten rondom het stadion. Teruggekomen in het hotel kon elke Willem II-supporter echter zijn ogen uitkijken. ’s Avonds was er namelijk een conferentie voor watermeloenverkopers georganiseerd in het hotel. De een had nog volgroeidere meloenen dan de ander, maar allemaal hadden ze hun waar mooi uitgestald. Naarmate de avond vorderde, merkte je dat er een hevige concurrentiestrijd heerste tussen de verschillende verkopers. Deze strijd bereikte aan het eind van de avond zelfs een climax in de lobby van het hotel, waarna de beveiliging moest ingrijpen om erger te voorkomen. Met het opkomen van de zon was ook de rust weergekeerd in het hotel. ’s Ochtends vroeg konden we allemaal genieten van een heerlijk Engels ontbijt, waarna we uiterlijk om elf uur moesten uitchecken. Na het uitchecken van de kamers en het wegzetten van de spullen in de bus mocht iedereen nog enkele uren zijn eigen gang gaan. De bus zou immers pas rond half twee vertrekken. Zodoende viel de groep weer uiteen, velen gingen nog een laatste keer naar Wembley. De een voor een stadiontour, de ander voor de fanshop van Tottenham. Anderen gingen niet meer naar het Wembley Stadium toe, maar doken het naastgelegen shopping center in op zoek naar leuke souvenirs voor het thuisfront of leuke koopjes voor henzelf.

Om toch maar weer op tijd terug te keren naar Nederland stond iedereen weer op tijd bij de bus. Alvorens we de bus konden betreden, moest natuurlijk de traditionele groepsfoto gemaakt worden. Huisfotograaf Jeroen van Dongen werd opgetrommeld om hier een mooi plaatje van te schieten, zoals hij ons eigenlijk al de gehele reis op de gevoelige plaat vastgelegd heeft. Bedankt hiervoor Jeroen! Knap ook dat je dit zooitje ongeregeld, na veel pijn en moeite, allemaal op één kiekje hebt vast kunnen leggen. Na het fotomoment was het dan echt over en sluiten en keerden we met zijn allen huiswaarts. Op de weg terug naar de trein viel ons oog op een eigenaardig bord. We passeerden het plaatsje Tilbury, gelegen aan de A(0)13. Dit kan haast geen toeval zijn! Op de terugweg zorgde de muziek ervoor dat de sfeer er goed inzat en zo werd dan ook de trein onveilig gemaakt. Waar we op de heenweg midden in de nacht in een drukke wagon stonden met de bus was het op de terugweg laat op de middag en was de coupé uitgestorven. Reden voor nog een groepsfoto voor de bus en wat liederen in de lege coupé. Al dit kabaal trok nogal de aandacht van een medewerker van de trein, die kwam controleren of er echt niets aan de hand was. Er werd hem verteld dat er buiten het feit dat er in de bus twee Friezen en een verdwaalde Feyenoord supporter zaten, verder helemaal niets aan de hand was en dat iedereen een geweldig leuke trip had gehad. Hierop droop de man af en liet de groep achter, waarna het feestje nog even voortduurde. Eenmaal aangekomen in Frankrijk werd de op één na laatste etappe van deze jaarlijkse Londenreis ingezet. Op naar een plek ergens in België waar we met zo’n grote groep nog mochten komen eten. Deze plek werd gevonden in de buurt van Jabbeke bij Gent. Tot negen uur kon iedereen hier genieten van een welverdiende maaltijd en werd er op de parkeerplaats ook nog een balletje getrapt. Hierna volgde de laatste etappe terug naar het Koning Willem II stadion. Familie en kennissen stonden hier al te wachten en na een laatste begroeting ging iedereen zijn eigen weg.

Via deze weg wil ik nogmaals alle deelnemers van de reis bedanken voor alle gezelligheid en mooie momenten. Ik denk ook zeker dat ik namens iedereen spreek wanneer ik de organisatie bedank voor een wederom zeer geslaagde reis. Jan, Arvid, Fons en Jorn: bedankt voor het organiseren van deze trip naar het Wembley Stadium. En chauffeur Ad bedankt voor de veilige reis die je ons hebt kunnen bieden, alles was voorspoedig verlopen. De 9e Londenreis was er wederom eentje om in te lijsten.

Volgend jaar gaan we op voor een jubileumeditie. Dat wordt dan namelijk de 10e keer!

Verslag: Erwin van Broekhoven
Foto’s: Jeroen van Dongen